Zombies zijn geen fantasiefiguren

Het is nog even keihard werken. Alle dingen die niet klaar gekomen zijn voor vertrek. Het maken van een uitnodigingsfilmpje voor de algemene ledenvergadering van de Vereniging Openbare Bibliotheken moest in elk geval af. Die vergadering was op 15 oktober. We besluiten van de nood een deugd te maken. Zie hieronder.

Dood- en doodmoe zijn we naar bed gegaan. Maar we klagen niet; het bed was heerlijk. Dat kan een groeiend leger werklozen in dit land niet zeggen. Steeds groter ook wordt het aantal daklozen. Vannacht kampeert een deel van hen voor het stadhuis van Portland. In de stromende regen. Uit protest tegen het kampeerverbod. Want ja, op weinig plekken op de wereld zijn er zoveel losers. Maar hier worden ze netjes uit het zicht gehouden.
De volgende ochtend komen we ze tegen. Als zombies zwermen ze door de stad. Je begrijpt nu dat Amerikaanse films helemaal niet zo creatief zijn als ze lijken. De zombies zijn geen fantasiefiguren, ze zijn echt. Soms lopen ze in groepjes. Amerikanen leven met de existentiële angst dat ze zich ooit gaan verenigen. Zoals toen gebeurde op de Mall in Washington, onder leiding van die zwarte dominee. De zombies van nu zijn echter niet verenigd door ras…

Recht tegenover het hotel is Nike Town. De eerste winkel van een sterk merk, dat inmiddels wereldwijd is opgerukt. Nike Town in een belevenis. Een mooi voorbeeld van de emotiemarkt. Bibliotheken zouden er veel van kunnen leren. Maar de central library is in alles een karikatuur van een fenomeen dat sinds de uitvinding van de boekdrukkunst niet fundamenteel is geïnnoveerd.
En dat is toch ook waarvoor we hier zijn. Om inspiratie op te doen voor ons bibliotheek vernieuwingsproces in Nederland. Op weg naar Seattle dan maar, waar Antoon Koolhaas een prachtige bieb schijnt te hebben ontworpen. We maken nog een filmpje.