Tijd voor participatieve besluitvorming

En weer ging het mis in de besluitvorming. Dit keer concludeerde commissie-Davids dat de besluitvorming rondom Nederlandse steun voor de Amerikaanse inval in Irak van zeer lage kwaliteit was. Er was te weinig tijd genomen voor het debat, de verstrekte informatie aan belanghebbenden was selectief en vooringenomen voor steun aan de inval, het besluit was ongenuanceerd en nauwelijks kritisch bestudeerd. En het lijstje conclusies gaat nog even door. De steun aan de Amerikaanse inval in Irak bleek vooral gebaseerd op de politieke belangen van één individuele belanghebbende, het kabinet. Wanneer hebben wij, burgers, hier genoeg van?

Let wel, het doet er m.i. hier niet toe welke politieke partij er destijds in het kabinet zat. In het huidige systeem had het besluit in dat geval dezelfde lage kwaliteit gehad. Het probleem zit hem in het systeem van politieke besluitvorming. Wij durven dat zelfs democratisch te noemen. Mijn geloof in dit systeem, en deze vorm van democratie, is behoorlijk ingekakt.
Akkoord, het huidige bestuurlijke besluitvormingsmodel is nog altijd te verkiezen boven een puur dictatoriaal model, maar echt democratisch is het nog altijd niet. Het enige democratische aan ons bestuurlijke model is dat we vanaf 18 jaar allemaal mogen stemmen op een vertegenwoordiger. Zodra die echter gekozen zijn, draait de besluitvormingsrichting om en gaan de gekozen vertegenwoordigers hun kiezers vertellen wat goed voor ze is. Dat betekent dat de kiezers slechts eens in de vier jaar werkelijk invloed kunnen uitoefenen op het politieke besluitvormingsproces en daarna maar moeten hopen dat de gekozen volksvertegenwoordigers waardig met hun mandaat omgaan. En dat laatste gaat vaak mis getuige de lange reeks onderzoeksrapporten met bijpassende conclusies over falende besluitvormingsprocessen. De commissie-Davids is slechts de zoveelste in de rij. En helder is dat politiek eigenbelang gecombineerd met de macht en de middelen voor het afdwingen van een gewenst besluit een kwalitatief hoogwaardig besluit in de weg staat. Tijd om dat nu eens los te koppelen.

Mensen kunnen heel goed zelf nadenken. Het wordt tijd dat we in besluitvormingsprocessen die collectieve intelligentie leren gebruiken. De tijd is er rijp voor. Meer van dit soort fouten kunnen we ons domweg niet veroorloven. De webtechniek, de dialoogvormen en de wil is aanwezig. De ervaringen voor dergelijke (soms grote) dialoogsessies ook (zie http://www.youtube.com/watch?v=m-BDdFXAV2o ). De mensen, burgers, vakmensen, medewerkers en andere belanghebbenden, willen graag bijdragen. Neem ze serieus, geef ze invloed en gebruik deze kracht! In ieder geval één president doet zijn best hiervoor. Hij is ook een beetje mijn president geworden.