Externe feeds

Kort artikel op pag. 14, pag. 15 en pag. 17 in de De Groene Amsterdammer van vorige week 22 juli 2010, over bewegingen die er sinds de Kredietcrisis gaande zijn op deze roemruchte School of Economics, de bakermat van de neo-liberale economie …

Wat een prachtig initiatief (blauwe bal van de verbinding) van een enthousiast (zie site) bureau met een schitterende visie (verbinden en inspireren) en een gewoon ongewone prestatie: 3 x achtereen Great Place To Work nr 1 in NL en nu ook GPTW nr 1 in Europa ! Proficiat en veel plezier en succes in het vervolg ook, zou ik zeggen.

De Onderwijsraad is het adviesorgaan voor de regering op het terrein van het onderwijs. De raad adviseert over de hoofdlijnen van het beleid en de wetgeving op het gebied van het onderwijs. Hij neemt een onafhankelijke positie in zowel ten opzichte van het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap en dat van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit als ten opzichte van het onderwijsveld. Niet alleen adviseert de raad – gevraagd dan wel ongevraagd – de betrokken bewindslieden, maar ook de Eerste en Tweede Kamer kunnen om advies vragen. Ook gemeenten kunnen in speciale bij de wet geregelde gevallen een beroep doen op de Onderwijsraad.

En dat is fraai. Wie van u herinnert zich in deze niet 11 juli 2002? Nederland zuchtte onder een regime van somber, nat zomerweer. Op de burelen van de Onderwijsraad klonk echter gejuich. Vaste grond onder de voeten werd gepubliceerd. Een verkenning inzake artikel 23 Grondwet van wel 141 pagina’s diep. Iets meer dan 8 jaar later lezen wij dit in het Reformatorisch Dagblad.

Let wel, de raad gaat : “een gezaghebbende interpretatie opstellen van artikel 23 van de Grondwet, over de vrijheid van onderwijs.” 

Enigszins (?) merkwaardig: “ Dat meldde de raad vrijdag in een advies aan de Tweede Kamer over aanscherping van het inspectietoezicht op nieuw bekostigde scholen”.

Ter Uwer wille zal ik het embargo van de Onderwijsraad omzeilen en u alvast de titel van de ongetwijfeld gezaghebbende publicatie nu reeds meegeven:  Roepende in de woestijn.

Gents,

Since a couple of months we’ve a guy in the office working on QA matters.
Asked him to get me an updated flow chart.
This is the result…

I’ve never seen a Flow Chart described so clearly: 
when top level guys look down, they see only shit; 
when bottom level guys look up, they see only assholes…
(met dank aan Ton Evers, voor degenen die dit mooie plaatje nog niet kenden)

Onze dochter loopt stage in Maleisie. Vandaar mijn eerste contacten met Azie. Een aardig verhaal in de ‘New Straits Times (since 1845) over de opleiding voor jonge managers van Hitachi. Het stond afgelopen zondag in de krant. Het is deze groep managers wel duidelijk dat als Azie de groeimotor van de wereld is dit verantwoordelijkheden met zich mee brengt. En dat alsmaar blijven kijken naar ‘Western Countries’ hen op dat gebied niet veel verder brengt. Deze groep managers is zeer voorzichtig in hun uitdrukkingen, maar spreken van een paar ‘gebreken’ bij ‘Western Countries’.

Doelstelling van het opleidingspogramma is hen meer ondernemend, innovatiever en meer ‘global-mind’ te maken. De deelnemers komen uit Maleisie, Japan, Singapore, Philipijnen, Thailand en Indonesie. Uit gesprekken met de deelnemers komen meerdere zaken naar voren o.a. eentje over Europa en eentje over de V.S.

Europeanen beschouwen religie ‘as a laughing matter in business’. Het recht om een burka te dragen bijvoorbeeld wordt dan genoemd. Op de bijgaande foto stonden overigens 60% vrouwelijke managers, waarvan een kwart een hoofddoek droeg. Wie mag welke onderliggende waarden bepalen?

Een tweede punt wat genoemd werd is dat Aziaten van nature voorzichtig omgaan met grondstoffen, maar dat ze op dit punt wel weer terug moeten naar de ‘basics’. The mindset van ons Aziaten moet veranderen: we kunnen misschien wel meer van elkaar leren op dit punt dan van de ontwikkelde landen als de V.S.

Opleiden is volgens alle deelnemers het sleutelwoord. Tenslotte doen de jonge managers een opmerkelijk voorstel aan uitgevers In Maleisie in het kader van opleiden: breng restantpartijen tegen een prijs van RM 9.90 per boek op de markt (ongeveer 2.50 Euro). Daarmee help je ons land aan het lezen en je helpt bovendien het milieu.

NB: Dit is een foto van de Petronas Twin Towers in Kuala Lumpur

Twee juli twitterde ik u al dat er een geweldig artikel in de slow management presteren stond. ‘Meet, maar doe het met mate’ . Een artikel waarin Hans de Bruijn over de werkelijkheid achter de cijfers vertelt. Wat mij trof was vooral het deel over zinnige prestatiemeting. Als overtuigd tegenstander van de manier waarop ons onderwijs door de overheid de maat wordt gemeten, was dat een mooie eye-opener. In zijn blog van 15 juli doet Jaap Peeters helder en weetbaar uit de doeken hoe hij in deze staat.

We weten het natuurlijk allemaal, maar we blijven er in geloven. Vooral de elite is ons land. Eigenlijk zouden die zich kapot moeten schamen omdat ze beter weten. Ze voeren continue perverse meetsystemen in, organiseren daarmee de fraude en roepen vervolgens weer om strengere controle.

Vanmiddag pas in het NRC, nu al beschikbaar voor webabonnees; Doekle Terpstra. Hij denkt niet dat het ‘weggeven’ van hogeschooldiploma’s op grote schaal plaatsvindt.

Er is nog geen enkele bewijs geleverd dat er op hogescholen gefraudeerd wordt.

Interessant om te weten op welke manier dat bewijs aangeleverd gaat worden. Wellicht meetbaar. Terpstra gaat even verderop in het artikel in op het begrip kwaliteit. En als er in onderwijsland iets gemeten wordt, dan is het wel kwaliteit. Op de opmerking dat docenten zeggen onder druk te staan om voldoendes te geven, antwoordt hij als volgt:

Dat is onaanvaardbaar. Waar het gebeurt, moet het worden aangepakt. Maar het zou me verbazen als het op grote schaal gebeurt.

Waar hij in de aanhef van het artikel niet denkt dat het op grote schaal plaatsvindt, verbaast het hem verderop als het op grote schaal zou gebeuren. Interessant, maar de meetlat moet volgens mij ergens anders langs worden gelegd. Zolang het Rijk diplomavergoeding blijft betalen en de kwaliteit van scholen grotendeels af blijft hangen van door het Rijk gefabriceerde meetbare gegevens, zul je dit soort pervers gedrag blijven houden. Zoals Hans de Bruijn al zei:

Het is een stimulans voor strategisch gedrag. Professionals gaan spelen met de cijfers om aan de meetcriteria tegemoet te komen.

Vroeger noemde meester van Beek bij mij op school dat spieken.

Mooi gesprek: http://www.hetgesprek.nl/archief/2377/
met dank aan Ton Evers (mijn broer) en Peter van den Hoven (zijn relatie) en …

Bij het vluchtig doorworstelen van de brief van minister Rouvoet over de invoering referentieniveaus taal en rekenen werd ik erg vrolijk. Hij geeft namelijk aan dat het de schuld van zijn eigen ministerie, de onderwijsinspectie en de toetsinquisitie van CITO is, dat ons primair onderwijs er zo slecht voor staat.

Voor leraren ontbreken heldere en concrete doelen die zij kunnen hanteren en op basis waarvan zij de voortgang van hun leerlingen kunnen evalueren.

Voor scholen is het onduidelijk op welk beheersingsniveau leerlingen zich deze kennis, inzichten en vaardigheden eigen zouden moeten maken.

Voor leraren onbreken heldere en cocnrete doelen die zij kunnen hanteren op basis waarvan zij de voortgang van hun leerlingen kunnen evalueren..

Dat is een nogal flink aantal beweringen die hij hier neer meent te moeten zetten. Hij heeft zelfs zijn handtekening onder de desbetreffende brief geplaatst.  Dat hij van mening is dat het invoeren van referentieniveaus zou leiden tot prestatieverhoging is hem vergeven. Onderwijs is zijn vak eigenlijk niet. Dat deze referentieniveaus helpen duidelijke onderwijsdoelen te stellen en dat eerdere hulpmiddelen chronisch hebben gefaald, dat is pas nieuws. Wie gaat hem, nog voordat de PVV minister van onderwijs de vlag uit gaat hangen, vertellen dat het hele systeem niet klopt. Dat je met het invoeren van referentieniveaus weer schadelijke neveneffecten krijgt.

Omdat er nog geen geijkte toetsen bestaan waarmee kan worden beoordeeld waar een leerling ten opzichte van een referentieniveau staat, kunnen deze gegevens niet worden verzameld.

Wort ongetwijvelt vervolcht.

Trots op Mercedes en geleidelijk ook trots op Duitsland, mooi interview met Duitse ex-presidentskandidaat Joachim Gauck

President met lef, terecht positief commentaar van de Volkskrant na 2 jaar Obama

‘Het was een ontplofte fietsenwinkel’, interview met nieuwe eigenaar van De Fietsenfabriek. Mooi plan.

Burgerschrik, eclecticus en geinponem, mooi artikel over helaas overleden Willem Breuker

Winststreven, fraaie column van Thomas van der Dunk, over efficientie-denken op universiteiten, over van de werkvloer losgezongen management, die kwantiteit voor kwaliteit verslijt, etc 

Industriepolitiek is geen taboe, met ook stukje tekst over Wijers: ‘Afsplitsing Organon destijds goede keus’, wat mijn inziens zeer de vraag is; dat geneesmiddelen en verf niets met elkaar te maken hebben lijkt mij nog niet voldoende reden om ze van elkaar te splitsen, Organon buiten AkzoNobel te zetten….  

Mijn vader waarschuwt me soms: Francine, je grenzen ! mooi interview met architect Francine Houben, zakenvrouw van het jaar in 2008, mede-oprichter en nu enige directeur van bureau Mecanoo architecten. Zie website ook.

De Gammacanon (30) over Integratie en Cultuur, met een pleidooi om cultuur dynamisch en situationeel te zien i.p.v. essentialistisch

Eindelijk internet. Na dagen van omzwervingen door first nation country (indianen mag je niet zeggen) is hier in Lillooet zelfs wifi. Gratis. Dat zou ik in Nederland ook overal invoeren, als ik het voor het zeggen had. Honderd procent dekking. Dat zou ons landje in een ruk uit die negentiende-eeuwse beslommeringen halen. Links. Rechts. Wat een toestand nou toch daar bij jullie. Maar mag je na het hanteren van een rood potlood eigenlijk wel een eigentijdse regering verwachten?

Die vraag werd me laatst gesteld. ‘Als jij nu minister-president was…’ Het was op een event van de Community of Talents en het ging over innovatie. ‘Als jij premier was, wat zou je dan als eerste doen?’ Nou, iedereen altijd overal gratis internet, dat had ik al gezegd. En nog een paar van die dingen die de gewone Nederlander weer in staat zouden stellen leiding te nemen over hun regering.

Maar verder zou ik niet zo daadkrachtig zijn, geloof ik. Ik overwoog, toen mij de vraag gesteld werd, dat ik dan op de een of andere manier populariteit verworven had. Of in elk geval naar voren geschoven was door een partij die de verkiezingen met grote overmacht gewonnen had. Lijst ffNix.

Lijst ffNix zou de kiezers beloofd hebben om gedurende de tijd dat zij het voor het zeggen had er geen nieuw beleid zou worden gemaakt. ‘Wie het weet mag het zeggen.’ Dat zou de verkiezingsleuze zijn geweest. En tijdens bijeenkomsten in het land en verkiezingsdebatten, zouden wij met verve verdedigd hebben dat besluiten uitsluitend genomen zouden mogen worden door mensen die echt verstand zouden hebben van het onderwerp. Dus als het over thuiszorg zou gaan, zou dat zijn door thuiszorgmedewerkers en thuiszorgbehoevenden. En als het gaat over onderwijs, door onderwijzers en leerlingen. En als het zou gaan over gratis internet door iedereen die verstand heeft van gratis internet.

De dames en heren journalisten zouden nog vrijwel uitsluitend aandacht hebben voor ffNix. ‘Hoe gaat dat dan precies werken?’ zou hun belangrijkste vraag zijn. “En hoe houdt u dat onder controle?’ Dat zijn de vragen die ze nu ook al stellen. Direct gevolgd door: ‘En wie is er dan verantwoordelijk?’

Tja, dat is natuurlijk de grap; je weet niet precies hoe dat gaat werken. Misschien ontwerpt een kunstenaar wel een grote boom, waar we dan met z’n allen onder gaan zitten. Tot we eruit zijn. Misschien vragen we het wel de First Nations in Lillooet. Of gaan we te rade bij America Speaks over hoe zij zijn gaan faciliteren hoe Amerikanen hun democratische rechten konden uitoefenen nadat hun regeringen geheel waren gekoloniseerd door het bedrijfsleven. Dat zijn echte feesten der democratie.

Je moet gewoon stappen zetten en je verstand erbij houden.

Wat zou dan de eerste stap zijn? Dat was in feite de vraag die mij gesteld werd op die bijeenkomst van de Community of Talents, een club van overheidsmensen die proberen zich te bevrijden uit knellende structuren.
Als ik premier was, zo stelde ik, zou ik alle ambtenaren die geen echte werk hadden zoals het ophalen van vuilnis of het vangen van ratten, oproepen om gedurende de kabinetsperiode sopstage te gaan lopen. Een sopstage is dat je dus echt gaat meesoppen daar waar gesopt moet worden. De beleidsambtenaren van het Ministerie van Onderwijs gaan voor de klas of worden voor een paar jaar conciërge. En ambtenaren van VWS gaan soppen bij de mensen thuis of in het ziekenhuis of stervensbegeleiding doen of zoiets. En ambtenaren van SoZaWe krijgen bijstand en sollicitatieplicht.

Ik zou daar eerlijk gezegd niet zoveel aan regelen. Ik zou ze dat lekker zelf laten uitzoeken. De enige voorwaarde is dat het moet gaan over het echte werk op het terrein waarover ze beleid voeren. Het zou op basis van vrijwilligheid gaan, maar wel met de harde target van 17 procent. Zeventien procent van alle beleidsambtenaren moet sopstage gaan lopen. Geen muis minder.

De meeste van die ambtenaren gaan natuurlijk hopeloos falen. Maar daarin zit het Grote Leren. Ze worden tijdens hun sopstage uiteraard kundig begeleid door echte vakmensen. Die leren dan weer wat beleid maken is. Aanvankelijk zal dat wel bonje worden, maar ik reken uiteindelijk op grote verbroedering. Want vier jaar is een hele tijd. Huilend zouden ze elkaar in de armen vallen. ‘Dit heb ik nooit geweten…’ zouden ze aan beide zijden van de scheidslijn snikken.

In gans het land zou een cultuuromslag plaatsvinden. Ja, een breinbeving die over de gehele wereld te horen zou zijn. Een tsunami van intelligente besluiten zou de wereld overspoelen.

En zo niet? Dan verzinnen we toch weer iets anders. Met z’n allen – een beetje geholpen met overal beschikbaar internet – zijn we slim genoeg.

Er is nieuws dat zo smerig van aard is, dat je er haast niet over durft te bloggen. Een paar flitsen uit het desbetreffende artikel:

…..niet illegaal of in strijd met de regelgeving van de overheid…ondoordachte……overeind probeerde te houden….in strijd zijn met de goede smaak…..Daarvan blijkt nu 80 procent „onbehoorlijk” geweest.

Als je de nieuwsflitsen achter elkaar zet zou het zomaar over porno kunnen gaan, of seksuele uitspattingen. In Amerika. Oei, dat is dan vaak direct een enkeltje staatsgevangenis. Maar niets is minder waar. Het is nog smeriger dan dat.

Voor de liefhebbers van bijna onverteerbare gorigheid, hier het bewuste artikel. Erger dan de onwelriekende inhoud van dit nieuwsitem, is het gegeven dat ‘men’ dit voor kennisgeving aanneemt. Onder het mom de honden blaffen en de karavaan trekt verder. De schaamte ver voorbij, bonussentsaar of niet.

Sylvain Darnil en Mathieu Le Roux reisden samen rond de wereld, bezochten 38 landen en analyseerden 113 duurzame initiatieven. 80 daarvan selecteerden zij voor dit boek.

In Organon geofferd op hakblok van globalisering verwijzen SP-ers Emile Roemer en Jan Marijnissen (weer) expliciet en positief naar het Rijnlandse.

In Hoe domheid zich eindeloos uitbreidt bespreekt Pieter Klok van John Cassidy: Wat als de markt faalt ? – de kracht van het irrationele in de economie. Voor economen is het gevaarlijker een afwijkend standpunt in te nemen dan een stom standpunt, stelt de Amerikaanse journalist John Cassidy. De wereld heeft nog veel te leren van de crisis van 2008, zo begint Pieter Klok zijn bespreking.

We weten het natuurlijk allemaal, maar we blijven er in geloven. Vooral de elite is ons land. Eigenlijk zouden die zich kapot moeten schamen omdat ze beter weten. Ze voeren continue perverse meetsystemen in, organiseren daarmee de fraude en roepen vervolgens weer om strengere controle. En als dan de hele zaak zeer voorspelbaar uit de hand loopt, zowel inhoudelijk als qua kosten, roept dezelfde elite weer bij monde van een onderzoekscommissie dat de burgers hun eigen verantwoordelijkheid moeten nemen.

In de laatste Slow Management over ‘Presteren’ komt professor Hans de Bruijn (Bestuurskunde) aan het woord. Ik beperk me hier maar even tot drie quotes die zeggen meer dan voldoende:

• ‘Hoe sterker de cijfers gekoppeld zijn aan beloningen, hoe minder betrouwbaar ze worden’;
• ‘Hier geldt de wet van de afnemende effectiviteit: hoe meer je wilt sturen via prestatiemetingen, hoe minder effectief het wordt’;
• Meet met mate en praat over de werkelijkheid achter de cijfers.
  

Zoals het is gegaan bij INHolland is natuurlijk geen uitzondering. Onder de Neoliberale invloed maken we overal ‘handelswaar’ van: diensten (onderwijs), producten (diploma’s), lonen (TNT) en organisaties zelf (via de beurs). Daarmee komt kwaliteit juist onder de druk te staan: het moet immers altijd goedkoper en sneller; het liefst binnen drie maanden. Dan zet de politieke elite er nog wat extra druk op door zogenaamde ‘outputfinanciering’. Alleen als je doelstelling haalt krijg je je geld. Klinkt allemaal zo logisch, maar het is natuurlijk Amerikaans dom (hoe meer dode Taliban in Afghanistan hoe veiliger het daar wordt). We zetten er vervolgens weer zo’n MBA-opgeleide manager op, zo’n stakker als Theo, en die weet daar wel raad mee natuurlijk. Geen verstand van inhoud, maar wel van zogenaamde outputsturing ergens op een 1-daagse SMART-cursus opgedaan: ‘wij geven alleen les in wat u echt moet weten’. Meten zonder na te denken wat je precies aan het doen bent (weten is meten). Wanneer wordt dit juridisch gezien nu eens verwijtbaar handelen? We hebben het hier immers over hoogopgeleide mensen, de elite van ons land die dit soort onzin steeds weer opnieuw weet te verzinnen. Op zijn zachts gezegd: ergerlijk.

We komen hier niet uit, behalve als:

• die eenvoudige ziel Theo (K.I.S.S.) die bij INHolland straks door ex-burgemeester Leers van Maastricht niet alleen op zijn donder krijgt voor fraude;
• maar dat Gerd Leers vooral ook zijn bazen aanpakt (deze man deed slechts  wat je van hem kon verwachten, zijn managers durfden het alleen zelf niet te doen). Deze bazen hebben op hun geweten dat ze goed onderwijs hebben vervangen door façades (afbeeldingen van de werkelijkheid) om optimaal gebruik (misbruik) te maken van de outputfinanciering;
• en het hele financieringsstelsel uit Den Haag een draai om de oren geeft. En dan niet het systeem op zich, maar vooral de druiloren (de actoren zelf) die steeds weer opnieuw dit soort logica verzinnen. Want die zijn hardLeers. Gerd moet dat weten als ervaringsspecialist Integriteit.

Dan komen we ergens op een plek uit, naast de 1ste Kamer, Tjeenk Willink, de Ombudsman, Marc Chavannes en nu dus ook Hans de Bruijn waar we weer gaan nadenken in plaats van domme reflexen oproepen. Waar we van af moeten is dat stuwmeer aan hoogopgeleide mensen die steeds van die domme dingen doen zodra ze op een belangrijk post zitten.

• Iets over de ‘Theo-route’ bij INHolland
• Column van Evelien Tonkens over ‘Beroepstrots’ bij docenten
• Gevangenisstraf managers door verwijtbaar gedrag komt wel voor in Duitsland
  

Wijkagenten werken te weinig in de eigen wijk. De bedoeling is dat ze 80 procent van hun tijd in hun eigen wijk bezig zijn, maar in de praktijk blijft dit steken bij 65 procent.

Trouw kopt vandaag bovenstaand artikel in. Hier het hele verhaal. Het prettige van dit slechte nieuws is, dat verder commentaar overbodig is. Oplossingen zijn er ook al.

Uit het onderzoek komen twee oplossingen naar voren om wijkagenten méér in en voor hun wijk te laten werken:

(1)Het vergroten van de capaciteit voor noodhulp bij de korpsen; dit voorkomt dat wijkagenten in de noodhulp moeten inspringen en vervolgens ook nog eens het administratieve werk dat daaruit voortvloeit moeten doen.

(2)Betere administratieve ondersteuning voor wijkagenten, zowel voor de administratieve afhandeling van het werk als voor het verzamelen van informatie in de voorbereiding van het werk.

Gewoon doen maar?

Ter verdere introductie (zie het einde van deze posting voor de eerdere postings) allereerst (met dank aan Koen Krikke) de heldere lezing van Margo Trappenburg: Ethiek voor managers.

Ook De onzin van MVO, pag 42, 43 en 44 (in Management en Consulting nr. 5 van 2009) van Hans Strikwerda vind ik de moeite waard, relevant en verhelderend in dit verband: hij definieert het begrip waarde, introduceert een mooie hierarchie van waarden, etc.. 

Margo spreekt aan het einde van haar lezing over 3 nieuwe ethische regels, over 3 geboden voor managers (1. verdiep je in de waarden van professionals en koester die, 2. ga vooral niet teveel veranderen, 3. werk samen). Hans vindt waarschijnlijk de kwalificatie ‘geboden’ beter dan de kwalificatie ‘ethisch’.    

In de prachtige essay van Gabriel Anthonio (met wederom dank aan Koen) komen we 2 veelzeggende citaten tegen:
- van Aristoteles (384-322 v.Chr.): Een gemeenschap wordt niet gevormd door wetten en regels, maar door vriendschappelijke relaties
- van Socrates (470-399 v. Chr): Als de inwoners van Athene toch wat meer bevriend met elkaar zouden zijn, dan hadden we helemaal niet zoveel wetten en regels nodig.
Onze Europese cultuurgeschiedenis leert ons dus al hoe belangrijk het ’socioculturele’ is.

In navolging van Jaap Jan Brouwer & Piet Moerman (en Thomas Corver) in hun herziene uitgave van Angelsaksen versus Rijnlanders onderscheiden we
op macro-nivo, op het nivo van de samenleving:
- het sociocultureel domein (lijkt mij verwant aan wat verderop in hun boek heet: het cultuurhistorisch referentiekader),
- het institutioneel domein, betreft de ‘rules of the game’, en de ‘play of the game’,
op meso nivo: organisaties,
op micro nivo: individuele mensen.
Brouwer en Moerman stellen dat de Anglo-Amerikaanse visie niet zoveel heeft van het socioculturele, meer van het institutionele !  

De oplossing van de Kredietcrisis wordt erg gezocht in het institutionele (overigens ook weer een voorbeeld van hoe het referentiekader van het probleem het structureel oplossen van het probleem verhindert). Hoe (breed) het Anglo-Amerikaanse denken ons parten is gaan spelen (niet alleen bij de oplossing van de Kredietcrisis maar op een breed terrein), schaamte daarover en reflectie daarop is hoofdonderwerp van het 3-de Grote Rijnland Congres.

De datum is veranderd naar een dag eerder. Datum is nu definitief: we gaan het Congres doen op Donderdag 28 october. Graag in Agenda aantekenen c.q. veranderen !

De afgelopen 2 maanden
heeft het programma vorm gekregen: 

OCHTEND PROGRAMMA:
- Waarom over Moraliteit
- De moraliteit van de jacht naar aandeelhouderswaarde
- Overzicht/ontwikkeling van het denken over moraliteit
- De Zin van Moraliteit 
- De Onzin van Moraliteit
- Het Moraliteitsdebat
MIDDAG PROGRAMMA:
- After Lunch Dip optreden: van moraliteit naar schaaamte
- Workshops:
Graag komen we tegemoet aan de wens van velen om een bijdrage te leveren, zien we VOORSTELLEN tegemoet. Ze kunnen vanaf nu al tot 15 sep. worden gestuurd naar  henk.hogeweg@delimes.nl of naar sjaak.evers@onsneteindhoven.nl
- Dagsamenvatting door een Cabaretier
AVOND PROGRAMMA:
- Muziek feest

We gaan beoogde sprekers vragen
en in Utrecht een goede locatie zoeken.

Vorige postings:
- 18 05 2010: 3-de Grote Rijnland Congres (2)
- 29 03 2010: 3-de Grote Rijnland Congres (1)

Oliemaatschappij BP wil voor miljarden aan belangen in olievelden verkopen om de schade van het olielek in de Golf van Mexico te financieren. In ieder geval een opmerkelijk bericht.

Lees verder in het FD van 12 juli 2010

Het Rijnlandse, het Cooperatieve en de Vrije kunsten blijken met elkaar een vruchtbare combinatie. De ruim 20 geinteresseerden in het Rijnlandse (iets minder dan gebruikelijk, vanwege vacanties en vermoedelijk ook vanwege het erg warme weer) beleven met elkaar in de (heerlijk koele) Rabobank van Helmond op vrijdagmiddag 9 juli 2010 een boeiend Socratisch onderzoek van een dilemma van Antoine Driessen, de voorzitter van de directie van de Rabobank Helmond, o.l.v. Erik Boers van het Nieuwe Trivium. Het smaakt naar meer …

De bijeenkomst begint met een half uur gesprek over de Rabobank in de breedte, in de vorm van vragen en antwoorden over en weer tussen Antoine Driessen en de overige aanwezigen. Antoine kiest er voor niet met een powerpoint presentatie te komen maar aanwezige vragen op te roepen en open te beantwoorden. Blijkt een goede keuze ! Voorbeelden van onderwerpen die de revue passeren: deal-gericht versus klant-gericht, stadsbank versus plattelandsbank, intern systeem gerichtheid, maatschappelijk betrokken ondernemers en ondernemende bankiers. Antoine blijkt te gaan voor rendement als randvoorwaarde, bevlogen medewerkers en klanten die vinden dat de Rabobank Helmond een goede beweging doormaakt. Aanwezigen hebben al een applaus ter afsluiting van het eerste half uur. De rest van de middag gaan we de diepte in van een aspect van de Rabobank.

Erik Boers introduceert allereerst kort de Socratische dialoog. Het onderwerp is Cooperatief denken & handelen. We gaan er mee aan de slag m.b.v. de Artes liberales, de Vrije kunsten: retorica, dialectica en grammatica. Vroeger zaten zij in de academische opleidingen voor de Vrije burgers en de Bestuurders. Tegenwoordig is dat niet meer zo. Erik typeert zijn begeleiding van denkgesprekken dan ook als Academische vorming achteraf. Socrates is de grondlegger van de Westerse filosofie. Motto van het Nieuwe Trivium is de volgende uitspraak van Socrates: Een niet onderzocht leven is de moeite van het leven niet waard (wat mij doet denken aan mijn kwaliteitsmotto: als iets de moeite waard is om te doen, dan is het de moeite waard om het goed te doen).

Het verdere programma van de middag:
- Interview door Erik van Antoine over een Dilemma van de laatste
- Gelegenheid voor overige aanwezigen tot het stellen van Verhelderingsvragen aan Antoine
- De cruciale activiteit van het zich Verplaatsen door de deelnemers in de rol van Antoine:
— Wat zou jij voelen en Waarom
— Wat zou jij denken en Waarom
— Wat zou jij doen en Waarom
— Wat heeft dit met het Cooperatieve te maken
- Essentie, crux bepalen
- Kernwaarden analyseren

Het Dilemma gaat over sponsoring van een actviteit in een wijk van Helmond, waarbij de sponsoring deels plaats vindt in de vorm van euro’s, deels in de vorm van meewerken aan de activiteit door de Rabobank-mensen die in de betreffende wijk wonen. Achteraf blijken maar 2 van de 8 Rabobank medewerkers in de wijk meegewerkt te hebben.

Het verplaatsen is in de eerste plaats een individuele activiteit. Vervolgens ondervragen we in kleine subgroepen elkaar over onze individuele antwoorden, op basis van wat Erik noemt: professionele onnozelheid, een combinatie van: ik weet het niet en ik begrijp het niet (niet-empathisch bevragen en ’socrateasen’ noemt ie het ook). Erik doet het voor met Peter Roemaat als vrijwillig slachtoffer.

Dan volgt de finale: Erik daagt ieder uit de crux van de casus te formuleren, en te vertellen ! Vervolgens is de vraag in een kort essay de casus te verbinden met jouw eigen essentie en de 3 kernwaarden van de Rabobank volgens een van de Founding Fathers van de Rabo: Friedrich Raiffeisen: selbsthilfe, selbstverwaltung en selbstverantwortung. Als laatste geeft ook Antoine ons zijn (mooie) Essay.

Aanwezigen zijn enthousiast en verrast over de mooie middag en de mooie resultaten ervan. Ikzelf heb begrip gekregen van de Rabobank Helmond invulling van cooperatief bankieren: het gaat om in de gemeenschap zijn. Ik was ook aangenaam verrast door de koppeling die Erik ons aan het einde van de middag liet aanbrengen tussen de casus en onze eigen essentie. Erik heb ik als blijk van dank Angelsaksen versus Rijnlanders van Jaap Jan Brouwer en Piet Moerman gegeven, Antoine om dezelfde reden: De broedfactor van Peter Camp. We sluiten af in De Vlegel.

Ik wil de formule van deze middag (zoals we die ook al hadden bij de Hagert in december vorig jaar) voortzetten, zou wel in 2011 elke 2-de vrijdagmiddag van de maand met bedrijven die iets met het Rijnlandse hebben, bij elkaar willen zijn (roulerend) op de locatie van een van de bedrijven en dan met elkaar aan de slag gaan met een vraagstuk van het bedrijf waar we zijn ! Wordt vervolgd dus in de richting van een Rijnlandse Kring Zuid Oost Brabant, de invulling voor de volgende DeLimes Zuid 10 december 2010 krijgt een invulling vanuit dit perspectief !

“Legalese” is in de VS een denigrerende aanduiding voor het juridische taaltje waarin contracten en overeenkomsten geschreven worden. Als computergebruiker krijgt u er voortdurend mee  te maken. De strijd is ongelijk want u hebt als individu niet de tijd om al die lange teksten echt te bestuderen en te begrijpen. Bovendien hebben ze een hoog ’slikken-of-stikken’ karakter. En dus vinkt u telkens weer braaf het vakje aan waarmee u zich overlevert aan de juristen die wel alle tijd hebben genomen om over de tekst na te denken.
De Electronic Frontier Foundation steekt er de draak mee in dit filmpje:

Een boeiende column van Marc Chavannes over hoe we de democratie weer terug krijgen in de Tweede Kamer. Is dat met deze huidige formatie het geval? We zullen zien.

Klik door naar de column van Chavannes die op 10 juni in het NRC stond.