Externe feeds

Boeiend artikel.

Groet

Ton Evers

Een interessant rapport van het Centraal Planbureau, getiteld ‘hoe beschaafd is Nederland’. Het is een studie die de sociaaleconomische prestatie-indicatoren van Nederland vergelijkt met andere landen. De onderzochte landen worden ingedeeld in het Rijnlandse, mediterrane en het Angelsaksische model.

Met vriendelijke groet,
Sjaak Kloppenburg

Wederom enkele artikelen die interessant zijn:

1. Een US-article over American-style management in de 100% profit-driven zorg; ons voorland als de MBA-managers en Rutte-rechts hun zin doordrijven in de veronderstelling dat het in de USofA allemaal fantastisch is, ondanks de feiten. De stuurlui aan de wal hebben de macht overgenomen. Horror en perverse prikkels kortom.

2. Een UK-Germany vergelijking uit de Guardian. Niet zo best voor de Anglo-saksen. Maar wederom ideology-driven politics dominates the facts. Vraag: Waar zit Nederland op deze UK-D schaal?

Groeten,
Gijsbert Willenborg

Als DeLimes Zuid dragen wij d.m.v. onze Netwerkmiddagen graag bij aan de ontwikkeling van lokale communities,  gemeenschappen waar mensen wonen, werken en recreëren; wat ons betreft hebben zij de toekomst. Deze keer bezoeken we het dorp Leur in de gemeente Wychen.

Een van de knooppunten in Leur is Woonzorgboerderij de Hagert. Met DeLimes Zuid waren we er in dec.2010. Bijzonder om te zien hoe initiatiefnemers Bernadette en Ton Baaijens de tevredenheid van hun klanten, van de medewerkers en van de eigenaars als maar zeer hoog weten te houden.

Intussen bouwt Ton de Hagert naar buiten toe uit. Hij verbindt het wonen en werken op de Hagert op allerlei manieren aan de lokale samenleving, door activiteiten op 4 gebieden: voedsel, recreatie, educatie en energie. Hij creëert voor zijn
zorginstelling het verdienmodel van een gemengd bedrijf!

Bouwend ontmoet Ton in zijn dorp Leur andere bouwers: Carolien Guelen van het Bezoekerscentrum van Geldersch Landschap en Geldersche Kastelen en baron Otto van Verschuer van het landgoed de Heerlijkheid Leur. Zij blijken een droom te delen: het dorp in bedrijf.

Ze zijn met de realisatie ervan zover dat ze bijvoorbeeld het dorp Leur ‘aan de man brengen’ als een conferentiecentrum, met als werkruimtes: restaurant de Leurse Hof, het Kerkje, de Maalderij, het Bezoekerscentrum Land van de
Heerlijkheden en de Hagert.

Daarnaast wordt gewerkt aan een lokale voedselketen en een lokale duurzame energievoorziening. De toeristische website www.eropuitinhernenleur.nl is al een tijd in de lucht. Daarin werken zo’n 20 lokale ondernemers samen in het
verzorgen van toeristische arrangementen.

Otto, Ton en Carolien ontvangen ons graag 14 juni ‘s middags. Ze zijn bereid te
delen hoe ze opereren, hoe ver ze zijn, welke vragen ze hebben, etc.. Het programma
van de middag is ongeveer als volgt:

13h30 Ontvangst en koffie/thee
14h00 Ton, Otto en Carolien vertellen wat ze aan het doen zijn, waarom en hoe
14h45 Rondleiding door het dorp
15h30 Ton, Otto en Carolien leggen hun belangrijkste vragen voor aan subgroepen per vraag
16h30 Plenair delen van ervaringen en antwoorden
17h00 Afsluitende borrel.

Plaats van samenkomst: Bezoekerscentrum Land van de Heerlijkheden, van Balverenlaan 1b, 6615AH Leur. Kosten: 10 euro per persoon. Aanmelden kan eenvoudig door een mailtje te sturen naar secretariaat@delimes.nl. We zien uit
naar je komst!

Een en ander is mede mogelijk gemaakt door: Loes Vialle, Jan Tops, Rob Lommerse, Dries van Gemert, Jan Snelders, Guus Vijgen, Poul Bakker en Sjaak Evers.

Informatieve en interessante websites:
www.bezoekleur.nl
www.dehagert.nl
www.eropuitinhernenleur.nl
www.heerlijkheidleur.nl

Het idee begint mij steeds meer te bekoren. Ik bedoel dat van die eed. En dan niet alleen voor die ene koning, maar voor alle andere koningen en koninkjes die ons landje rijk is. Toegegeven, het is iets uit een ver feodaal verleden. En dat van die almachtigheid wordt zelfs door theologen sinds de holocaust ernstig betwijfeld. Bovendien, ja, er zijn heel veel mensen die niet eens in een god geloven, maar die kunnen dan heel plechtig in het openbaar zeggen: dat verklaar en beloof ik. Nee, zo gek is het idee niet. Daarenboven kan de tekst ook heel eenvoudig zijn: “Als bestuurder van dit bedrijf beloof ik plechtig nimmer de ene stakeholder voor te trekken tegenover de ander. Zo waarlijk helpe mij God Almachtig.” Of dat andere zinnetje natuurlijk.

Niet dat het echte geboefte zich er iets aan gelegen zal laten liggen, die fiducie heb ik niet, maar wat zou het een hoop uitmaken als overtreders plechtig zweren de belangen van alle stakeholders recht te doen. Bijvoorbeeld die van de klant (dus niet stiekem minder koffie in de pad doen om meer aandeelhouderswaarde te creëren!). En van de medewerkers (wat zullen die last van beroepszeer hebben gehad!). Maar ja, die hielden hun mond (angstcultuur, volgens de bonden).

Op 4 mei publiceerde NRC-Handelsblad een messcherpe reconstructie over hoe het toch zo mis kon gaan met de master blenders sinds 1753. Helaas moeten we constateren dat het een beetje afgezaagd verhaal begint te worden. Angelsaksen versus Rijnlanders. Geld versus koffie. Bennink versus Herkemij. Maar je kunt ook een ander waardevol product invullen en twee andere hoofdrolspelers. Het is steeds hetzelfde liedje.
Herkemij, de Rijnlander die er weer een mooi Nederlands bedrijf van wilde maken, moet het veld ruimen. Want Bennink, de Angelsaks, heeft de aandeelhouders geld beloofd. En fietst prompt zijn vriendjes binnen. Die hebben verstand van geld. Wie verstand heeft van koffie gaat eruit. Managementwijzigingen en personele veranderingen, heet dat in jargon.

Ik zit me dan altijd af te vragen: hoe hebben de vakmensen bij Douwe Egberts het overleefd? Toen ze nog een verwaarloosd onderdeel van Sara Lee waren, hadden ze nog genoeg speelruimte om er wat van te maken. Maar toen het na de verzelfstandiging en de beursgang alleen nog over geld ging en zelfs de bestaansreden van het bedrijf sinds 1753 eraan opgeofferd werd, zullen ze er toen stiekem voor hebben gezorgd dat de omzet omlaag ging in plaats van omhoog, zoals hun niks van koffie wetende bestuursvoorzitter de aandeelhouders had beloofd?
Je weet het niet natuurlijk – en misschien moet het, als het waar is, maar niet in de openbaarheid komen – maar vakmensen, mensen die ergens echt verstand van hebben, winnen altijd, als ze het een beetje slim spelen. Hoe dan ook is het bedrijf weer van de beurs en gekocht door een Rijnlands investeringsfonds. Die wil rustig tien, twintig jaar de tijd nemen en er weer een bedrijf van maken dat past in de samenleving.

Eind goed al goed? Misschien wel voor Douwe Egberts. We zullen zien. En voor menig ander door Angelsaksen uitgewoond bedrijf. Maar waarom moet zo’n werkgemeenschap eerst door de hel? Waarom is dat steeds de tol die betaald moet worden om geld naar anonieme aandeelhouders te kunnen overmaken? En hun handlangers, die passanten in de top?

Vandaar dat idee van die eed. “Als bestuurder van dit bedrijf beloof ik plechtig nimmer de ene stakeholder voor te trekken tegenover de ander.” Dus niet de shareholdersvalue boven alles stellen. Dus niet mensen hun vak afpakken. Dus niet de consument belazeren. En dan mag-ie er wat mij betreft best achteraan: “Zo waarlijk helpe mij God Almachtig.”

N.B. Het artikel van Barbara Rijlaarsdam (NRC 4 mei pagina 6/7 Economie katern) verdient het om verder uitgewerkt te worden. Het zal mooi staan naast Het drama Ahold en De prooi (van Jeroen Smit) en alle werken over de crisis.

Mooie column.

Vorige week zat ik te bladeren in een intern magazine bij een gemeente die bezig was Het Nieuwe Werken te implementeren. Een nieuwe medewerkster stelde zichzelf voor, ze kwam van een andere gemeente. Dat was een moderne gemeente, die had al een digitale prikklok. Haar nieuwe werkgever had zelfs helemaal geen prikklok, … behoorlijk ouderwets.

Afgelopen weekend (27 april 2013) hebben de IJslanders weer hun rechtse regering gekozen die de kredietcrisis heeft veroorzaakt. Deze rechtse regering wil weer terug naar vroeger: geen Europa en weer lekker veel lenen. IJslanders geven ze toch maar zo weer het voordeel van de twijfel. Als je de troep uit het verleden opruimt wordt je gestraft, schreef de pers.

Perceptie van mensen is een moeilijk thema. Onze meningsvorming loopt ongeveer als volgt: onze hersenen structuren en construeren dat wat we ervaren (sense-making). Zie je hersens als ‘een soort gehaktmolen’: wat je er ook instopt, je gehaktmolen maakt het passend voor je! Kinderen worden doodgeschoten op lagere scholen? Dan moeten onderwijzeressen wapens hebben en schietlessen nemen om de kinderen te kunnen verdedigen. Meer wapens is altijd beter.

In Amerika is alles geprivatiseerd, ook de zorg en de allerlaagste belastingen zijn er voor de rijken. Men is daar al eeuwen voor ‘strenger straffen’ en men streeft naar een minimale overheid. De praktijk: nergens is de zorg zo duur als in Amerika, nergens zitten zoveel mensen gevangen als in Amerika, nergens zijn de staatsschulden zo hoog als in Amerika en nergens zijn de schulden van particulieren zo exorbitant als in Amerika. De collectieve ruimte is overigens een bende tenzij ze er een National Park (een soort bedrijf) van hebben gemaakt. En als er onverhoopt wat mis gaat? Nog meer privatiseren, nog lagere belastingen, nog strenger straffen en nog meer lenen om de consumptie te stimuleren. President Obama kan geen kant op.

Allemaal een soort hang naar vroeger toen alles beter was, de gehaktmolen zorgt voor voldoende pulp om een logica te rechtvaardigen die mensen met een andere gehaktmolen volstrekt niet kunnen begrijpen: Bouterse, Berlusconi en Hitler zijn democratisch gekozen aan de macht gekomen. Muziek uit mijn tijd. Van de week had ik zo’n Déjà Vu (reeds-eerder-gezien) gevoel toen staatssecretaris van VWS Martin van Rijn (!) in Buitenhof van zondag 28 april 2013 (de eerste 20 minuten) aan het woord was. Hij lichtte de situatie toe waar we naar toe gaan met de langdurige zorg (AWBZ) vanaf 2015.

Ouderen moeten weer zélf hun zorg gaan regelen. We moeten terug naar vroeger: een tijd waarin kinderen en buren (buurzorg) weer voor elkaar gaan zorgen. Mijn moeder (85) was vorig jaar gevallen en had haar bovenarm gebroken. Van de thuiszorg kreeg ze een paar weken hulp (met name bij het aankleden, wassen en douchen: dat mocht de buurman, hoe vriendelijk ook, niet doen vond ze) en kreeg vervolgens 39 verschillende welwillende thuiszorgers over de vloer. Zij stelden allemaal dezelfde startvraag: ‘Waar zijn uw kinderen?’

Vroeger was het toch normaal dat je je ouders verzorgde, stelde Van Rijn. ‘Gemeenschapszin’ noemde hij dat. Mijn moeder verklaarde dat haar twee kinderen verhuisd waren naar de andere kant van het land omdat ze daar wel werk hadden kunnen krijgen en dat een vorige minister er nog op aangedrongen had daar te gaan wonen waar je werk kunt krijgen. Arbeidsmobiliteit heette dat toen. Ooit had je 13 kinderen en leefde je allemaal in dezelfde boerderij en dan was het verdelen van de zorgtaken dagelijks als vanzelfsprekend geregeld. Oma zorgde voor de kleinkinderen en de kinderen zorgden voor Oma. Een circulaire economie zou Herman Wijffels zeggen.

Martin van Rijn (PvdA) zei in Buitenhof min of meer twee dingen in het gesprek over de AWBZ-hervormingen: (1) de kosten van de zorg worden zo hoog door de vergrijzing (stijgende vraag), maar vooral ook door (2) de kosten van het organiseren van de zorg (bureaucratie). Samen kosten ze 27 miljard, waarop 3,5 miljard moet worden bezuinigd. En de vraag is natuurlijk waarom lopen die kosten van het regelen van de zorg zo hoog op? Neem de kinderopvang; als de buren het doen is het zo geregeld, maar een peuterspeelzaal moet aan 100 en 1 regeltjes voldoen. Goed is, dat Van Rijn steeds consequent spreekt over professionals die aanvullend werk verrichten op de mantelzorg. Dit in een totaal versnipperde zorgwereld als gevolg van de invoering van de marktwerking (2005). Als voorbeeld noemde hij de Jeugdzorg. Het panacee lijkt nu: breng de zorg terug naar de gemeente en dan komt het goed. Dat hebben we inderdaad eerder gezien: denk aan het Centrum voor Jeugd en Gezin (CJG). Ook goed bedoeld (Rouvoet), maar de Rekenkamer kon er medio 2012 geen chocola van maken: ‘Veel CJG’s hebben nog te veel het karakter van een bedrijfsverzamelgebouw, waarin elke hulpverlener denkt en handelt vanuit zijn eigen organisatie of zorgdomein. Een gezamenlijke ‘CJG-identiteit’ is er over het algemeen niet. Daardoor heeft het CJG nog niet de meerwaarde die het zou moeten hebben’. Gaat dit in 2015 bij de AWBZ anders worden?

Bij hervormingen van de AWBZ een Haags begin: er gaat 3,5 miljard op die 27 miljard worden bezuinigd. 25% daarvan moet komen uit: minder hulpmiddelen. Dat onderwerp lijkt me nou typisch iets voor de professionals om dat te mogen bepalen. Wie het weet mag het zeggen. De prikklok is nog niet afgeschaft, dat is duidelijk. In de toekomst zit muziek, maar die moet nog wel worden gecomponeerd.

Hierbij
- een samenvatting van de toespraak van Habermas 27 apr. ’13 j.l. (Nederlands)
- zijn gehele toespraak (Engels)

Er is behoefte aan nieuwe duidelijkheid over de rol, functie en positie van stafdiensten.

Lijnorganisaties worden groter en huren specialisten in om de lijn bij te staan. Specialisten krijgen een dienstverband en worden ‘intern adviseur in de rol van expert’. Er wordt een afdeling gevormd van interne adviseurs. ‘De lijn’ gaat vervolgens meer ondersteuning vragen. Of: interne adviseurs achten lijnmanagers onvoldoende competent en gaan steeds meer taken overnemen. Zo ontstaat de ‘intern adviseur in de rol van handlanger’. Maar … handlanger van wie? Van het bestuur, de directie, het managementteam, de manager van de eigen afdeling?

In een verwoede poging om een zinvolle rol te vervullen willen stafmedewerkers in grotere organisaties ‘businesspartner’ worden, d.w.z. partner van het bestuur of van het management. In organisaties die zich kleiner willen gaan organiseren, bijvoorbeeld in zelforganiserende teams, willen de stafmedewerkers juist partner van de professional worden.

Je hebt vast al een beeld van de rol van de staf in een organisatie! Een goed voorbeeld, een situatie waarvan je vindt dat het anders zou moeten en/of een gewenste situatie. De vraag waarop wij met jullie antwoorden willen vinden is:

Stel, jij krijgt de vraag een ‘organisatie’ te faciliteren bij een verandering in jouw rol van adviseur, procesbegeleider, interim manager of iets dergelijks. Hoe zou jij in die opdracht willen samenwerken met stafmedewerkers, specialisten of interne adviseurs?

Meer achterliggende gedachten vind je in bijlage 1: ‘Is er toekomst voor ‘stafdiensten’ en in bijlage 2: een artikel van Geert Berghuis.

Datum: 17 mei 2013 aanvang 14.00 uur – 17.00 uur, inloop vanaf 13.30 uur

Locatie: De Schuilkerk, Zwammerdam in de achtertuin van Molenstraat 8.

Deelname: is gratis en kost slechts een mailtje aan secretariaat@delimes.nl

Met vriendelijke groet,
Carona de Groot
Secretaresse DeLimes
tel. 0172-630490

Legendarisch zijn ze, de woorden van rockband Nirvana:

“Come as you are, as you were, As I want you to be As a friend, as a friend, as an old enemy”

Hadden John Ewbank, Daphne Deckers en Guus Meeuwis ze maar gelezen voordat ze aan het koningslied begonnen. Het Nationaal Comité Inhuldiging leert een dure, maar waardevolle les: de troonswisseling is een feest van de mensen van Nederland, niet van een comité.

Kom als wie je bent, noem ons zoals je zelf wilt, geen overdreven protocol, is de boodschap die het aanstaande koningspaar in aanloop naar de troonswisseling steeds geeft. Ze willen er zijn voor ons, De Mensen. Een perfect gevoel voor de Tijdgeest van twee volkshelden. En dat waardeert het Nederlandse volk, want zo zijn wij. Gewoon is gek genoeg. Had zoveel mogelijk mensen gevraagd een lied te componeren en wij, De Mensen, wijzen feilloos het juiste lied aan. Daar kan het traditionele denken uit de vorige eeuw van een comité niet tegenop. Een feestje maak je niet leuk, een feestje wordt leuk. Kijk hoe dat zelforganiserend ontstaat in het Thialf stadion, tijdens carnaval of bij Oranje. We staan internationaal bekend om de gezellige en spontane volksfeestjes. Het Nationaal Comité Inhuldiging hoeft allen maar te faciliteren zodat wat wil gebeuren, kan gebeuren.

Het is exemplarisch voor hoe de overheid en vermeende grote leiders steeds ‘draagvlak’ proberen te krijgen voor een idee waar eigenlijk niemand iets op tegen heeft. Een goed idee behoeft geen draagvlak! Zoeken naar draagvlak veronderstelt onwil en weerstand én straalt wantrouwen uit. Is dat ook niet toevallig wat de Ombudsman schrijft in zijn laatste rapport? De overheid en leiders geven steeds het idee dat Wij, de mensen, mogen meedoen, ‘participeren’ noemen ze dat, maar doen er ondertussen alles aan om onze invloed te beperken. Alsof wij, De Mensen, niet deugen en er steeds een rotzooitje van willen maken. Angst voor wanorde en het niet ‘in control’ zijn, overheerst. Maar hoe meer controle ze zaaien, hoe meer wanorde ze oogsten. Het effect is, dat Wij, de mensen, ons juist belemmert voelen, niet gehoord en niet gezien. Ons koningspaar heeft een beter gevoel voor dit maatschappelijk breed gevoelde gevoel, dan de overheid en vermeende grote leiders. ‘Kom als jezelf’, is de boodschap van het koningspaar aan Ons, de mensen. En wij begrijpen en waarderen die boodschap. Geen door mediatraining opgedofte praatjes, geen door communicatieafdelingen opgepoetste speeches, interviews en presentaties, maar echte verhalen door echte mensen. Daar geloven Wij, de mensen, in. En als wij die reorganisatie (of de troonswisseling, zo u wilt) een goed idee vinden, dan zorgen wij er samen voor dat het een mooi feestje wordt. Dan kunt u op Ons rekenen.

Er waren weer twee mooie:
- Het Filosofisch kwintet, over identiteit,
- Tegenlicht, een fraaie afsluiting van een fraai seizoen.

Nol Hovens stuurt ons inkijkexemplaar van dit boek toe. Ik publiceer het graag hier met een variant op de tekst waarmee Nol het mij stuurt: een Rijnlands boek.  Lijkt wel een vreemde titel.

Een laatste link die Piet Moerman aan mij/ons doorstuurde:

http://www.ft.com/cms/s/2/347c8b84-44b2-11e2-8fd7-00144feabdc0.html

De minister komt achter zijn microfoon vandaan, de pers stormt op hem af. De eerste vraag: “Wat gaat u hier nu aan doen? Wat is het plan?” De minister antwoordt: ”We gaan ze harder aanpakken!”

Het journaille en het volk zijn content. Er is een plan! We kunnen weer rustig slapen.

Waarom kan iedereen rustig slapen en ik niet?

Waarom moet een politicus op elke vraag altijd een pasklaar antwoord hebben? Waarom komt een politicus niet weg met het antwoord: “Wij weten het nu nog niet, het stof moet eerst neerdwarrelen, wij gaan er eens goed over nadenken en over een week kom ik bij u terug.”

En na een week is er een antwoord: “We hebben geconcludeerd dat we niets hoeven te doen. Wij hebben volledig vertrouwen in de professionals die het werk uitvoeren. Wij gaan geen beleid maken voor een dergelijke toevallige samenloop van omstandigheden.”

Klinkt dit vreemd? Ja. Is het vreemd? Nee, natuurlijk niet. Hoe kunnen we verwachten dat er voor elk probleem direct een pasklaar antwoord is? Dat kan gewoon niet.

Donderdag tuimelden de politici over elkaar heen om te kunnen vertellen hoe historisch dit Sociaal Akkoord is. Als het aan de makers ligt zelfs historischer dan het Kunduz Akkoord. Wat belangrijk is, is het feit dat men er uit is gekomen. De inhoud? Niet zo belangrijk. En het volk is tevreden. Er is toch een akkoord? Alles komt goed.

Zo gaat het helaas niet alleen in de politiek. Een persconferentie bij een gemiddeld beursgenoteerd bedrijf. “De winst is met 5% gedaald. Wat gaat u als bestuur hier aan doen?”

De bestuursvoorzitter antwoordt: “Wij hebben reeds een reeks aan maatregelen genomen om te voorkomen dat dit in de toekomst weer gaat gebeuren.“

Gelukkig maar. De koersen stijgen weer.

We worden geleefd door de waan van de dag, zover geen nieuws. Wat wel nieuws is, is het feit dat we dit onszelf aan doen. Wij waarderen leiders met daadkracht. We willen geen zachte eieren. Er gaat iets mis, er is een plan. Actie reactie. Liefst verschillende scenario’s. Plan B, C én D.

Maar wat is daadkracht? Om iedereen tevreden te stellen gaan we organiseren op basis van publiek falen. Op basis van uitzonderingen, individuele gevallen zelfs. Iedereen vindt daadkracht een goede eigenschap, maar beleid maken op basis van uitzonderingen daarentegen niet. Doen om het doen. De wereld op zijn kop.

Er zijn onnoemelijk veel positieve veranderingen gaande. We hoeven niet te wachten op een antwoord van boven om te realiseren wat we willen. Steeds meer mensen realiseren zich dat het tijd is om daadkracht op waarde te schatten.

—–

Deze column is geschreven voor De OrganisatieActivist door gastauteur: Sietse Rauwerdink.

Met verdriet maar ook met dankbaarheid sta ik stil bij het overlijden van onze grote unieke Rijnlandse vriend Piet Moerman.

Met dankbaarheid omdat we een mooi aantal jaren van zijn scherpe inzichten en zijn mateloze passie voor het Rijnlandse hebben kunnen genieten. Met verdriet omdat we nu alleen nog maar zijn publicaties en onze herinneringen aan hem hebben.

Als lid van de Rijnland Weblog Groep mochten we uitgebreid genieten van Piet. Hij noemde mij voortdurend voorzitter van de groep. Ik wil daarom nu graag Piet zijn bijzondere betekenis voor de Rijnlandse beweging in NL schetsen. Ik kan die betekenis nu niet in minder dan 10 punten brengen.

1. Piet heeft de komst van het Angelsaksische in onze Rijnlandse wereld zelf gezien en ervaren.
Een en ander leidt ertoe dat Piet vaak sprak over:
- Economen als geflopte mathematen,
- de economie als een quasiwetenschappelijk bordeel voor beleidsmakers.

2. In het kader van een en ander heeft Piet historische bronnen van ons Rijnlandse denken levend gehouden en onthuld, door generaties heen naar deze tijd geloodst.

3. Hij heeft (en dat is denk ik behalve zijn passie, zijn integriteit en zijn goedheid zijn belangrijkste bijdrage) de geschiedenis van het Rijnlandse model voor ons ontsloten. Wilhelm Ropke en Ludwig Erhard waren de mannen van de theorie resp. van de praktijk, van het ordoliberalisme resp. van het Wirtschaftswunder.

4. Hij heeft ons geleerd hoe het Rijnlandse ook historisch al een tussenvorm was, Der Dritte Weg, tussen het liberalisme en het socialisme.

5. Piet hield ook actuele internationale bronnen als geen ander voor ons bij, Duitse en Engelse bladen en boeken.

6. Piet hield er mensen ook aan om in hun persoonlijk gedrag ook Rijnlands te zijn, niet alleen maar mooi Rijnlands te praten.

7. Hij hield ons ook steeds voor: niets is zo praktisch als een goede theorie, met daarbij de leidraad van Von Clausewitz: de kunst is om uit de praktijk de theorie te scheppen.

8. Piet heeft ons begrippen geleverd om verschijnselen te duiden, zoals bijv.:
- Komfortabele Stallfütterung,
- het prisoners dilemma en het chicken dilemma,
- de citoyen naast de bourgeois,
en zo zijn er nog ongelofelijk veel meer begrippen.

9. Velen in de Rijnlandse beweging zijn organisatieadviseurs, denken en werken aan Rijnlands maken van organisaties. Piet was vooral bezig met de Rijnlandse samenleving.

10. Piet heeft ons het concept gebracht van het Huis op orde. In zijn boek erover staat Huis op orde voor 4 zaken:
- Een Cultuur-historisch referentiekader,
- Techno-economische potentie,
- Sociaal-politieke transparantie,
- Maatschappelijk draagvlak.

Dat over zijn grote, gevarieerde, inhoudelijke bijdrage. Als we nog eens een Rijnlands initiatief een goede naam willen geven, dan stel ik voor het te vernoemen naar Piet.

Ik vond het een grote eer om met hem te mogen samenwerken, om hem ruimte en aandacht te kunnen en mogen geven. Hij vroeg voortdurend of ie niet als een ‘oude zak’ gezien werd of als een ‘gefrustreerde grammofoonplaat’. Steeds heb ik zijn unieke rol en bijdrage en de als maar groeiende waardering daarvoor in de gehele Rijnlandse beweging naar hem terug gekoppeld. Ik zal hem missen.

Ik wens Puck en haar kinderen heel veel sterkte in het verwerken van het verlies van hun imposante man en papa!

Sjaak Evers,
17 april 2013

P.S. Ik heb overigens ook nog een lange versie (eerst gemaakt; ik had de tijd om hem kort te maken, om met Multatuli te spreken).

Leuk en leerzaam boekje gekregen (en gelezen) van mijn schoonzoon Harld van den Heuvel, werkzaam bij Bartosz

“Pieter, Pieter”. Het zijn haar laatste woorden terwijl zij, klaar voor de nacht, een beetje raar in bed valt. Wat daarop volgt is de strijd tegen een hersenbloeding. En in het ziekenhuis nog een hersenbloeding. Het blijkt een ongelijke strijd. Wat rest is een vervulling van haar laatste wil. De volgende dag zet een nationaal donor ‘team’ van specialisten dan ook het donorproces in. ‘Team’ tussen aanhalingstekens want een coördinator moet hobbels wegnemen en zich met volle inzet en overgave door de barrières van belangentegenstellingen tussen de verschillende landelijke ziekenhuizen ploegen. Maar dat terzijde. Net als Pieter.

Een ochtend later komt de naaste familie terug in haar kamer. De koortsachtige spanning en drukte is verdwenen. Het is over. De slangen en sensoren zijn verwijderd en de bliepjes op de monitor zijn vervangen door het woord ‘ONTSLAGEN’.

Ontslagen? Ja, ontslagen! Een opmerking daarover brengt onbegrip aan het licht. Het komt over als een botsing tussen twee werelden. Het ziekenhuispersoneel zit zo vastgeroest in het medische vak geroest dat zij het punt niet begrijpen. ‘Dit is toch de processtap waar we nu in zitten?’

Morgen hebben we de kerkdienst en de crematie. Ik weet zeker dat dan de menselijke maat weer volledig terug is. Een en al aandacht voor de mens. Of zou de pastor of de begrafenisondernemer ons dan ook verrassen door ons als product door zijn proces heen te halen?

(De naam Pieter is gefingeerd, het relaas is helaas uit de realiteit)

Manifest voor de oprichting van een Europese Republiek vind ik een bijzonder artikel in de Volkskrant van afgelopen zaterdag. Helaas is het niet electronisch toegankelijk op de website van de Volkskrant. De oorspronelijke Duitse versie van het artikel in de Frankfurter Allgemeine is gelukkig wel beschikbaar.

Mijn referentie is De Europese Droom van Jeremy Rifkin. Ik vat het boek samen in het schema hierbij:

Rifkin beschrijft zeer helder, prachtig de ontwikkeling van Europa en de VS op 3 gebieden vanuit het verleden naar de toekomst toe, stelt fraai dat de Europese Droom naar de toekomst toe meer perspectief biedt dan de American Dream.

Het Manifest sluit geheel aan bij het tweede spoor van Rifkin en bij diens enthousiasme over de toekomst van Europa.

Hierbij ontvangt u de uitnodiging voor de Netwerkmiddag in Oost op 12 april a.s. Aan deze middag kunnen maximaal 35 personen deelnemen!
Aanmelden kost uitsluitend een mailtje aan het secretariaat. Als u zich al aangemeld heeft hoeft dit niet nogmaals.
Fijne Paasdagen en vriendelijke groet,
Carona de Groot, secretaresse DeLimes

Op vrijdag 12 april 2013 vindt de DeLimes Netwerkmiddag Oost plaats op biologische boerderij Landjuweel De Hoeven in Dalfsen.

Deze middag heeft als thema: “Rijnlandse leiderschap-lessen van de koude grond”

Dat de wijsheid uit het oosten komt weten we al lang. Op deze middag ervaar je de – Rijnlandse – boerenwijsheid uit Dalfsen (het Midden-Oosten). We zijn te gast op de biologische boerderij Landjuweel de Hoeven. Je ontdekt dat een biologische boerderij een – van nature – Rijnlandse organisatie is. De groei- en ontwikkelingsprocessen van de medewerkers (in dit geval: de gewassen) staat centraal. Hier geldt de kracht van diversiteit: er zijn wel 40 verschillende type medewerkers (in dit geval planten). ‘Fouten’ (onkruid) worden in deze organisatie niet uit het systeem gegooid, maar op de composthoop. Waarna de compost weer basis is voor groei. In deze organisatie groeien de medewerkers (planten) van de geleerde fouten.

Een biologische boer is, als geen ander, in staat om te gaan met de dagelijkse wisselende (weers)omstandigheden. Wat gebeurt er op een biologische boerderij zonder het te ‘managen’; hoe ga je om met onkruid (oftewel: lastige collega’s)?, hoe ga je om met de complexiteit in het dagelijkse werk? hoe creëer jij een stevige en gezonde basis voor jouw werkomgeving?

Tijdens een interactief programma ga je op zoek naar de Rijnlandse principes van deze organisatie en vertaal je die naar je eigen organisatie Kortom een plek om inspiratie op te doen voor jezelf en jouw (Rijnlandse) organisatie. Onze gastheer is Oscar Jansen. Samen met de manager van de koeien, boer Thijs, en de manager van de tuinderij, tuinvrouw Christa laat hij je de Rijnlandse principes en praktijk van de biologische boerderij ontdekken.

Deelname aan de Netwerkmiddag is gratis en kost slechts een mailtje aan secretariaat@delimes.nl echter het maximale aantal deelnemers is 35!

Aanvang 14.00 uur, inloop vanaf 13.30 uur.
Locatie: Landjuweel De Hoeven, Middenweg 4, 7722 XK Dalfsen.
Afsluiting 17.00 uur.

Aardig om even te kijken naar lijstje van Vrij Nederland